Jean Eustache

1968 Mayısında gerçekleşen Paris öğrenci olaylarının amacına ulaşamamasının ardından, hayal kırıklığı içindeki bir kuşağın umutsuzluğunu ve yeniden şekillenen cinsiyetler arası ilişkileri, ağırlıklı olarak ana karakterin monologları ve çevresindekilerle girdiği diyaloglar üzerinden anlatır. Baş karakter Alexandre, son derece egoist, pozcu ve soğuk, yirmili yaşlarının sonlarında bir gençtir. Kendisinden yaşça büyük, butik sahibi Marie ile yaşar. İşsiz ve parasızdır. Zamanının çoğunu elinde bir kitap , Paris sokak ve kafelerinde kız peşinde dolaşarak geçirir. Aşık olduğunu ve evlenmek istediğini açıkladığı eski sevgilisi Gilberte’in başkasıyla evleneceğini öğrenen Alexandre, aynı gün, bir kafede gördüğü genç Polonyalı hemşire Veronika ile bir ilişkiye başlar.

Wenders, Patricia Highsmith'in Ripley'in Oyunu (Ripley's Game) adlı romanından uyarladığı bu filmde Dennis Hopper, Nicholas Ray ve Samuel Fuller gibi Amerikan sinemasının üç idolunun bir araya getirmektedir. Amerikalı Arkadaş 'Kara Film (Film Noir)' türünün en iyi örneklerinden biri olarak kabul edilir. Filmde Ripley (D.Hopper), sahte tabloları, sanat koleksiyoncularına bile yutturarak muazzam servet edinmiş, kovboy şapkasını kafasından çıkarmayan bir Amerikalı olarak karşımıza çıkar. Önceden tanıdığı bir mafya patronu Ripley'den geçmişi temiz bir kiralık katil bulmasını ister. Ripley'in aklına gelen çerveci Zimmermann (Bruno Ganz)'dır. Kan kanseri olan Zimmermann bu işi özgür iradesiyle kabul eder. Ancak sonrasındaki geri dönülemez gelişmeler Ripley'i ilginç kararlar vermek durumunda bırakır.

Julie, a daydreaming librarian, meets Céline, an enigmatic magician, and together they become the heroines of a time-warping adventure involving a haunted house, psychotropic candy, and a murder-mystery melodrama.

Hafta Sonu, Jean-Luc Godard’ın en vahşi ve en karışık filmi olabilir ki bu da önemli bir şey. Ancak Hafta Sonu, her şeyin ötesinde, yönetmenin en cüretkar filmi. Bu filmde her şey olabilir: Sıradan bir telefon konuşması absürd bir biçimde hoş bir müzik parçasına dönüşür, kahramanlarımız ormanda masal karakterleriyle karşılaşır ve baş karakterler gerçekten her an tüyler ürpertici sonlarla karşı karşıya gelirler. Godard’ın bir epizottan bir başka tuhaf epizota geçme kararı, cesurca ve son derece etkiliydi. Her tür ve renkten radikal yönetmen, bu anlamda Hafta Sonu’na çok şey borçlu. Ancak "radikal" yaftası bu film için biraz uygunsuz; çünkü bu tür bir niteleme, korkunç bir siyasileştirme ve mizahi yoksunluk anlamına gelir. Oysa geriye kalan diğer tüm unsurlar, Hafta Sonu’nun bu problemleri yaşamamasını sağlar.

A journey in the company of Bernadette Lafont, French Cinema’s most atypical actress. Tracing her career from pin-up girl, to New Wave model of sexual freedom, to drug-dealing granny in the film Paulette, by way of La Fiancée du Pirate and Les Stances à Sophie, this film pays tribute to her extraordinary life and artistic odyssey. Her grand-daughters, Anna, Juliette and Solène, revisit the dreams of Bernadette, in the family home in the Cevennes region where they, like her, grew up. Her close friends, Bulle Ogier and Jean-Pierre Kalfon, reminisce on their artistic and human complicity. Throughout the film, Bernadette Lafont in person, with her inimitable character actress voice, re-evokes a life in cinema marked with insolence, courage and freedom.

Daniel lives with his grandmother and, after a year of high school, goes to live with his mother in the south of France; a harsher environment which rapidly changes his perception of friends, work, and women.

A family portrait in which the director profiles his grandmother, Odette Robert. Eustache includes in the film the conditions of its production — he is seated at the table with her, pours her some whiskey, speaks with the camera operator, manipulates the clapboard at the head and tail of the reels, and even takes a phone call. Robert, who was seventy-one, speaks rapidly and tells the story of her life, starting from her early childhood in villages in the Bordeaux region of France. A shorter version of the film ("Odette Robert") was edited in 1980 to be broadcast on television on TF1. The complete film only gained exposure in 2002, when it was salvaged by Boris Eustache, Thierry Lounas, João Bénard da Costa, Jean-Marie Straub, and Pedro Costa.

Philippe Garrel’s documentary on France’s second wave of masterful filmmakers. Featuring Jean Eustache, Chantal Akerman, André Téchiné, Leos Carax, Jacques Doillon and Benoit Jacquot.

This is the tale of a father-son duo who are unable to leave each other. The trouble begins when the son decides to destroy his father's image.

The confrontation of reality and dream.

A musician has to compose a commissioned work for a film. But his mind is guided by external solicitations that constantly divert him from his work.

A group of friends listen as one man tells them a story about a time when, in a small cafe, he discovered a peephole into the ladies' bathroom and became addicted to looking through it at female genitals. They ask him questions and come to conclusions about sex. This is a filmed, scripted version. Then, the actual person who this happened to relates the same story; this time, however, it is an unscripted documentary, in which the same things occur as in the scripted one.

Daniel needs some money to buy a duffle coat that is in fashion, so he agrees to work for a photographer by dressing up as Santa Claus. He discovers that it is much easier to meet girls when he is in his costume.

Two young men near the place de Clichy are looking for fun and whatever trouble comes with it. Unsurprisingly, their attention ultimately falls on a girl. They go to a dancing called "Robinson". Spurned when she decides to go dancing with someone else, their thoughts quickly turn to revenge. Slowly, we discover the layer of despair that sits just under their carefree appearance.

Influenced and inspired by Jean-Luc Godard, some young french directors (Jean Eustache, Francis Leroi, Jean-Michel Barjol, Romain Goupil, Luc Moullet) are talking about their problems in producing less expensive and more free films in the french industry of cinema of the 60's.

François Truffaut said of Paul Vecchiali in his early days that he was "the only true heir of Jean Renoir." The first short film of this director, who was to become a singular figure of independent French cinema, follows the path of an elderly woman towards her memories and beyond. Attentive, affectionate and sometimes cruel, Vecchiali's camera invents its own expressive language.