Jean-Claude Guilbert

Kırsal hayatta geçen bir çocukluktan büyümeye uzanan, kendisine kötü davranılmış, sırtına yük konulmuş bir hayvan, bir eşek olan Balthazar’ın hayat ve ölüm günlükleri. Bir eşeğin gözünden insanın zalimliği, adaletsizliği ve acı çektirme huyu üzerine tarafsız bir bakış.

Hafta Sonu, Jean-Luc Godard’ın en vahşi ve en karışık filmi olabilir ki bu da önemli bir şey. Ancak Hafta Sonu, her şeyin ötesinde, yönetmenin en cüretkar filmi. Bu filmde her şey olabilir: Sıradan bir telefon konuşması absürd bir biçimde hoş bir müzik parçasına dönüşür, kahramanlarımız ormanda masal karakterleriyle karşılaşır ve baş karakterler gerçekten her an tüyler ürpertici sonlarla karşı karşıya gelirler. Godard’ın bir epizottan bir başka tuhaf epizota geçme kararı, cesurca ve son derece etkiliydi. Her tür ve renkten radikal yönetmen, bu anlamda Hafta Sonu’na çok şey borçlu. Ancak "radikal" yaftası bu film için biraz uygunsuz; çünkü bu tür bir niteleme, korkunç bir siyasileştirme ve mizahi yoksunluk anlamına gelir. Oysa geriye kalan diğer tüm unsurlar, Hafta Sonu’nun bu problemleri yaşamamasını sağlar.

A young girl living in the French countryside suffers constant indignities at the hand of alcoholism and her fellow man.