François Wertheimer

Politik açıdan solcu görüşü benimsediğini çekincesizce ortaya koyan; yaşam ve ölümlülük üzerine düşüncelerden sanatın toplumdaki rolüne saparken toplum dışına itilmişlere ve marjinallere saygılarını sunan belgesel, çok farklı konulara değiniyor. Bununla birlikte Varda, filmin kendisinden uzaklaşmasına izin vermiyor; izleyici, sanki bir yolcu koltuğunda oturmuş, usta bir kaptanla aydınlatıcı bir yolculuğa çıktığı hissine kapılıyor. Filmdeki en muhteşem anlardan birinde, yönetmen Varda, ağaçtan olgun incirleri toplayıp oracıkta yerken, varlıklı ve bencil insanların açgözlülüğüyle ilgili bir tirada başlıyor. Beylik Marksist teoriyi ezbere okumak yerine sadece bir gözlemini dile getiriyor: ‘iyi olmak istemiyorlar.’ Merkezinde, semt pazarları kapandıktan sonra yiyecek bulmak için artıkları toplayan veya çöplükleri karıştıran modern zamanların rençperlerinin bulunduğu bu acımasız gerçek, belgesel boyunca yankılanıyor.

Pauline (Pomme), orta sınıftan bir şehirli kızdır ve tutucu ailesiyle ters düşmektedir. Suzanne kırsal kesimden gelen birkaç yaş daha büyük bir kızdır; iki evlilik dışı çocuğu vardır ve bir tanesi daha yoldadır. Pauline, Suzanne'a kürtaj için para ödünç verir ve dostlukları başlar. Zamanla yolları ayrılsa da kartpostallar üzerinden iletişim kurmaya devam ederler. Birkaç yıl sonra bir kürtaj protestosunda tekrar karşılaşırlar. Birbirlerine anlatacak birçok macera ve hikaye biriktirmişlerdir.